Saartje, Edith Trijntje en Douwe

 
Natuurlijk staan we regelmatig stil bij degene die niet meer bij ons zijn maar die zo diep in ons hart zitten en nooit vergeten zullen worden!!!!
 
 
 
 
Dit zijn mijn allereerste teckels, Saar, Edith en Trijn.
Helaas zijn ze er niet meer, maar ik denk nog vaak aan deze meiden, ze hebben ervoor gezorgd dat ik voor altijd een zwak voor teckels heb.
 
 
Saartje, voluit Nova Sarah van "de Kleine Jager" overleden op een leeftijd van 15 jaar en 4 maanden.
Saartje was een ijzersterke teckel, nooit ziek geweest, we hebben haar een keer moeten laten opereren omdat ze zich letterlijk een (lies) breuk had gegraven.
Alles wat Saar deed, deed ze met volle overgave, ze was van de drie dames de enige met een jachtpassie.
 
 
Edith, voluit Onse Edith van "de Kleine Jager" ze is 13 jaar geworden.
Edith was een super slimme teckel, ze was heel makkelijk in de omgang en superlief.
Ze was wel de roedelleidster van de meiden en regeerde op een geweldige manier. Ik heb haar nooit zien grommen of snauwen naar de andere teckels en toch had ze volledige controle.
Als we op stap waren hield zij de roedel bij elkaar en dat trok ze ook nog door als er meerdere personen bij waren, als er iemand afdwaalde moest er gewacht worden tot we weer helemaal compleet waren.
 
 
 
Trijntje, voluit Willems Trijntje van "de Kleine Jager" ons nakomelingetje zoals we haar noemde. Helaas is ze maar 8,5 jaar geworden.
Zewas onze baby en zo gedroeg ze zich ook, een knuffelkont en als hobby slapen.
ze deed haar naam "Willems"Trijntje eer aan want waar mijn echtgenoot was daar vond je Trijn. Ze was ook een super zachtaardige teckel die vooral van eten hield. Ze luste werkelijk alles en verliet haar baasje alleen als ik in de keuken het eten klaar ging maken, want stel je voor dat er wat van de aanrecht zou vallen!!
Door haar hebben we besloten om nooit meer zonder teckels op vakantie te gaan, want dat was voor onze Holle Bolle Gijs een reden om niet meer te eten en dat wilde wel wat zeggen.
 
 
Nu zitten zij boven waarschijnlijk op een lekkere zachte wolk en zien ons weer de nieuwe generatie opvoeden.
Ik hoop dat ik het in hun ogen goed doe, ik heb immers heel veel van ze geleerd en ik zal ze nooit vergeten.
 
Helaas staat nu ook op deze pagina I.M. Douwe.
 
Een ode aan Douwe, tot op het laatst actief, mijn beste vriend, helaas heb ik vandaag (woensdag 26 septemner 2012) afscheid van hem moeten nemen. Nooit geen wandelingetjes meer naar de wei waar hij zo graag stond met zijn vriendin Keltic, ik zal hem ontzettend missen maar het ging niet meer, zijn benen konden zijn mooie hoofd niet meer bijhouden. Het was een moeilijke beslissing maar hij is heel rustig ingeslapen, we hebben samen de laatste wandeling gemaakt.
 
 
 
Iedereen bedankt voor het medeleven en alle lieve reacties die we hebben gehad.
Vooral Isis wil ik bedanken voor haar wel heel mooie kaart die ze voor Douwe heeft gemaakt, Isis ik weet zeker dat Douwe het altijd heel leuk vond als je op bezoek kwam en natuurlijk vond hij het fijn als je even op zijn rug ging zitten.
Als je ooit op een ander paardje gaat rijden weet ik zeker dat je altijd zal terugdenken aan Douwe